Δεν προλαβαίνω να γυρίσω το φλιτζάνι

• Tweet

• Tweet

Φθινοπώριασε. Και, δεν ξέρω εσείς τι κάνετε, αλλά εγώ τους έκοψα τους κρύους τους καφέδες. Τώρα νιώθω περισσότερο φυσιολογική και λιγότερο Ελληνίδα.

Δεν ξέρω τι φταίει σ’ αυτήν τη χώρα και μάθαμε να πίνουμε τον καφέ μας κρύο και με καλαμάκι. Η τυχαία ανακάλυψη του frappe έγινε κανόνας. Και, φαντάζομαι, τυχαία ανακαλύφθηκε και ο freddo. Επίσης ελληνική πατέντα για τα στομάχια που δεν αντέχουν τον στιγμιαίο καφέ και προτιμούν τον εξευγενισμένο espresso. Και όλα τα παράγωγα. Όλα τα εις –τσίνο. Γιατί είμαστε και μερακλήδες στις γεύσεις.

Αυτός ο άτιμος ο freddo που ήρθε να χαλάσει παράδοση τόσων χρόνων σ’ αυτήν τη χώρα. Ήρθε να μας αλλάξει την κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα. Να μας κάνει ευρωπαίους, φραγκολεβαντίνους, φλώρους του κερατά. Να μας κάνει να απαρνηθούμε την πατροπαράδοτη φραπεδιά, που πλέον δεν μπαίνει καν σε κάποια καφέ της χώρας μας.

Η αλήθεια είναι ότι σε καφέ άλλων χωρών, δεν μπαίνει ούτε ο freddo. Σε άλλες χώρες, ο καφές πίνεται ζεστός. Κανόνας. Ακόμη και σε αραβικές χώρες, το αραβικό αυτό προϊόν πίνεται ζεστό. Κι ας ψήνονται στους 50 βαθμούς υπό σκιάν.

Στα ξενοδοχεία όλου του κόσμου (και της χώρας μας) με το πρωινό σερβίρεται καφές φίλτρου. Αυτός από το καζάνι. Ο Έλληνας ποτέ δεν τον καταδέχτηκε. Άμα δεν έβλεπε αφρό και καλαμάκι στον καφέ του, πίστευε ότι δεν πίνεται.

Τον περίφημο ελληνικό, αυτόν που έπιναν οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας, τον έχουμε ξεχάσει. Με το δίκιο μας, γιατί οι τεμπέληδες στα περισσότερα καφέ, τον φτιάχνουν στη μηχανή και δεν πίνεται. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο και πήγε τζάμπα όλη εκείνη η φασαρία πριν από καμιά τριανταριά χρόνια, για το αν είναι ελληνικός ή τούρκικος. Τότε που είχαμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι βυζαντινός. Αυτός κι η Αγιά Σοφιά.

Τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια της περιόδου που ζούσαμε την ευημερία μας και ταξιδεύαμε στο εξωτερικό, ανακαλύψαμε τον espresso. Καλός ήταν, αλλά λίγος. Μισό φλιτζανάκι τι να σου κάνει. Ο Έλληνας, αν δε βουτήξει στον κουβά με τον καφέ, δεν το φχαριστιέται. Παραγγέλνεις espresso και σου έρχεται ο κουπάτος. Στην Ελλάδα τον espresso, αν δε θέλεις να σου προκαλέσει ταχυκαρδίες, αϋπνίες, νευρικό κλονισμό, πρέπει να τον ζητήσεις σωστά: Espressaki. Το ίδιο και με τον ελληνικό. Σου σερβίρουν διπλό, χωρίς να τους το ζητήσεις.

Τελικά, ο καφές ταιριάζει με το χαρακτήρα μας. Οι Ιταλοί τον πίνουν στα γρήγορα, για τόνωση. Το ίδιο και οι παππούδες μας που έπιναν ελληνικό. Οι γιαγιάδες μας πάλι, που είχαν περισσότερο χρόνο για σκότωμα, γυρνούσαν και το φλιτζάνι.

Οι σύγχρονοι Έλληνες τον έχουν συνδυάσει με τις ατελείωτες ώρες χαλαρού αραλικίου, κοινωνικού σχολιασμού και καμακίου. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα, ο καφές θα κρυώσει, οπότε καλύτερα να είναι κρύος απ’ την αρχή. Κι άμα τελειώσει ο καφές πριν την κουβέντα, ε, ας έχουμε κι ένα καλαμάκι να μασήσουμε.

 

 

Κατηγορίες: Πρακτορεύει